Maleisië en Bali

Even terug in de tijd

Ruim drie weken geleden ben ik vanuit Cambodja naar de hoofdstad van Maleisië, Kuala Lumpur gevlogen. Het contrast was enorm. Van de golfplaten hutjes van Cambodja naar de wereldstad 'KL'. De hoofdstad staat vooral bekend om de gigantische Petronas Twin Towers (tot enkele jaren geleden de hoogste gebouwen ter wereld), deze bepalen dan ook de skyline van de stad. Omdat het zo ongelooflijk warm en vochtig is zoekt de lokale bevolking het liefst verkoeling in een van de vele grote shoppingmalls. Zodra het salaris binnen is rennen de Maleisiërs naar de winkels. Hoewel ik niet veel koop en uiteraard goed op mijn budget moet letten ben ik gek op shoppingmalls. Het is er altijd koel, er is altijd goed eten te vinden en er is altijd internet. Mijn hostel bevond zich in het midden van Chinatown en ik val met m'n bezwete neus in de gesmolten boter want het is net de start van het Chinees Nieuwjaar, druk dus! Het lijkt soms wel of alle Chinezen met elkaar afgesproken hebben om mij lastig te vallen. Ze opereren in troepen, ze lopen voor de voeten, zijn luid, spugen en rochelen constant en bevinden zich louter op locaties waar bussen heen gaan, hier kom ik in een latere blog op terug.

Peentjes zweten

Maleisië bestaat uit twee delen. Het Westelijke deel - waar de hoofdstad Kuala Lumpur zich bevindt- grenst aan Thailand. Het oostelijke deel, bekend als het gigantische eiland Borneo, grenst aan Brunei en Indonesisch Borneo. Vanuit KL ben ik naar Brunei gevlogen en vanuit Brunei met een bus naar Maleisië om daar vervolgens een (vele malen goedkopere) vlucht te nemen naar het zuiden van Borneo. In de stad Kuching, dat ik kende van '3 op reis', heb ik een paar Britten ontmoet en samen zijn we naar een natuurgebied vertrokken. Hier aangekomen besloten we een track te doen naar een waterval in de jungle. De eerste meters gingen wel, m'n flesje water was nog koud en m'n shirt droog. Met ruim 35 graden en een luchtvochtigheid van 90 procent was dit uiteraard van korte duur. Na ruim vijf meter gutste het zweet al uit elke centimeter van m'n lichaam. Wie nooit in de jungle is geweest kan zich misschien moeilijk voorstellen hoe warm en vochtig deze daadwerkelijk is. Misschien voor de moeders en vaders die vroeger in het zwembad op een bankje zaten te wachten tot kindlief z'n A-diploma had gehaald. Die vochtige en warme warmte maar dan gecombineerd met een flinke work-out. De waterval was uiteindelijk wonderschoon en inmiddels door een van de Britten voorzien van een nieuwe iPhone 6 op de bodem van ruim 7 meter diep. Na kennis gemaakt te hebben met een tarantula, enkele slangen, orang-oetans en neusapen heb ik Maleisië weer verlaten, ik kom terug, dat beloof ik.

M'n huisje kwijt

Omdat Jonathan net zijn minor op Bali (Indonesië) begonnen is, leek het mij leuk om samen wat tijd door te brengen. Vanuit Kuching vloog ik voor een tussenlanding naar Kuala Lumpur. Echter had de eerste vlucht gelijk al meer dan een uur vertraging dus door als een debiel over het vliegveld te rennen nog net mijn aansluiting gehaald. Aangekomen op Bali sta ik bij de bagageband te wachten op mijn huisje (backpack). Na ruim anderhalf uur wachten en ongeveer negenduizend gretige toeristen hun bagage van de band te zien grissen besef ik mij dat ik de vlucht wél heb gehaald, maar mijn bagage niet. Een AirAsia-miep kon mij vertellen dat mijn backpack nog in Maleisië lag en zou de volgende ochtend naar mijn 'hotel' worden gebracht. Moe, gefrustreerd en pisnijdig in de stromende regen een veel te dure taxi genomen naar mijn zogenaamde 'hotel'. De hotelkamer behelsde niet meer dan een bed met smerige lakens, een badkamer zonder toiletrol of spiegel en de airco maakte meer herrie dan een Boeing 747. Bij het ontbreken van internet was ik al helemaal over de zeik en ben maar gaan slapen.

Leeuwarden in Indonesië

De dagen erna waren gelijk al stukken beter. Bij Jonathan en zijn Duitse kamergenoot op de hotelkamer geslapen in het hotel en omringd door Nederlandse studenten die vanuit Stenden Leeuwarden enkele maanden 'studeren' op Bali. De dag erna gelijk een excursie. Als enige afgestudeerde (HAHA) stiekem de bus mee ingeslopen en heerlijk genoten van de excursie naar het platteland van Bali. Aangezien Jonathan een lang weekend had besloten we om een scooter te huren en naar mooie plekjes te rijden. Afgezien van de tropische buien (het is nu moesson hier) genoten van de wonderschone natuur en geslapen in een traditionele Indonesische bungalow met uitzicht op een vulkaan met vulkaanmeer. Aangezien het laagseizoen is en het om de haverklap stortregent zijn we bijna de enige toeristen in dit gebied. 
Jonathan en ik hebben samen voor een maand een scooter gehuurd. Jonathan achterop navigeren en ik - net als in de rest van Azië - tussen een wirwar van scooters, auto's, vrachtwagens en karren volgestouwd met kippen proberen te manoeuvreren. Op de terugreis naar Denpasar, de hoofdstad van Bali op een prachtig Indonesisch ritueel gestuit. Het ging waarschijnlijk om een begrafenis. Honderden mannen en vrouwen in traditionele kledij lopend door de straten om de dode de laatste eer te bewijzen, een prachtig gezicht en een traktatie voor m'n cameralens.

Drie maanden later...

Ik ben nu op de dag af drie maanden op avontuur. Hoewel ik vreselijk zin heb om mijn dierbaren weer te zien, in m'n eigen bed te slapen en een broodje kaas te eten gaat me het uitstekend af. Ik ben op mezelf aangewezen en als ik problemen heb ben ik de enige die ze kan oplossen. Ik heb nu in drie maanden meer over mezelf en de wereld geleerd dan in al die jaren studeren. Elke dag vragen mensen of ze met me op de foto mogen, waar ik vandaan kom, hoe oud ik ben en waar ik allemaal al geweest ben. Het feit dat wij in Nederland leven en de vrijheid hebben om de hele wereld over te reizen moet naar mijn mening door veel meer mensen worden gekoesterd. Wanneer ik precies naar huis ga weet ik nog niet precies en al helemaal niet wat ik daar moet gaan doen, in m'n hoofd ben ik al bezig met het plannen van een nieuwe reis.